۱ 

پری کوچکم ،

وقتی در گلدان ها

گل های کاغذی می کارند

و آواز قناری

از میله های قفس

فراتر نمی پرد ،

ـ از عشق جز سه حرف

چیزی باقی نخواهد ماند . ـ

ای کاش

از سده ها و هزاره ها می گذشتی

و گیسوانت را

به انگشتان جلبکی برکه ای باستانی

می سپردی

و مرا

در عصر دیگری ،

زنده می کردی ...

.............................................................................. 

۲ 

برف ،

شاید برگ درختی باشد ... !

همیشه می خواستم اقیانوس باشم !

تا ماهی ها ،

زیر پوست جلبکی ام جفت گیری کنند

و لای موهای مرجانی ام تخم بگذارند ...

همیشه می خواستم اقیانوس باشم ،

تا ماهی های قرمز

توی رگ هایم شنا کنند ...

می خواستم قلبم را

به پری کوچکی بسپارم

که می گویند :

ـ در اقیانوس ها مسکن دارد . ـ

اما ...

حالا ،

فقط می خواهم

ماهی باشم

و توی تمام دریاها پرواز کنم ...

۱

کاش علف بودم !

تا آهویی که توی چشم هایت می دود ٬

مرا نمی دید

مرا می چرید ...

۲

از دور

برایم دم تکان می دهد ٬

از نزدیک ...  .

هر کار می کنم

با من آشنا نمی شود ٬

سگی که توی چشم هایت بسته ای .

۳

زندگی این روزها ٬

اصلا صبحانه ی دلچسبی نیست !

حتی اگر آن را ...

در فنجان طلا بنوشم .

درود به همه ی دوستان عزیز

بعد از تغریبا هفت ماه که به دلایلی نتونستم به دنیای مجازی بیام بالاخره برگشتم و این غزل ـ البته اگه بشه بهش گفت غزل ـ از اولین کارای کلاسیک منه و به دلیل نداشتن تجربه در زمینه ی غزل از دوستان عزیز به خصوص دوستان انجمن شعر خانه ی هنرمندان که شاید به اینجا هم سری بزنند درخواست میکنم رحم نکنند و نقد اساسی روی این کار بکنند تا به من کمکی کرده باشند برای بهتر شدن کارهام .

با سپاس از همگی دوستان

قهــــــــر نگاهت ٬ دل تنــــهام به هم می ریزد

سـنگ اشـکت ٬ دل دریـــــام بـه هم می ریزد

و مــن و هـــر دم تــــــو و تـــــو بـی مــن تـــو

بـی تـــو امــــا همــــه فـردام به هم می ریزد

ســــــاحــل آرام و تــــو آرام ٬ دلـــم طــوفـانـی

رعــد خشـمت ٬ همـــه رویـام به هم می ریزد

قـــابـها ٬ دیـــوار و مـن و بی تــو هـــر دم تـکرار

 خشم نـگاهــت ٬ دل تنــــهام به هم می ریزد

در کودکی

خواب را

با رویاهای ارغوانی ام

محاصره می کردم

اما حالا ...

رویا در انحصار توست

وقتی هر شب ...

نیلوفر انگشتانت

دکمه های احساسم را می گشایند

و هر صبح ...

انگشتان خورشید

زنگ پلکهایم را می فشارند !

                                                                           محمد علی بهمنی

عکس چهار سالگی ات را

در گلدانی می کارم

تا در مقابل چسمانم

قد بکشی !

فردا را چه دیدی ؟!

شاید مجبور باشم

برای دیدنت

چشم مشامم را

باز کنم ... !

درود بر دوستان عزیز

قابل توجه شاعران و داستان نویسان استان چهارمحال و بختیاری:

جناب دکتر غلام رضا صفار، بعد از چاپ کتاب های: «ناگهان های بی سببی» (مجموعه شعر سپید)٫ «از هزار رنگ شعر» (برگزیده ی غزل) و «شهر من گم شده است» (داستان کوتاه) از نویسندگان و شاعران استان؛ قصد چاپ دو کتاب جدید شعر و داستان دارند و در این باره، مطلبی در وبلاگشان نوشته اند.
دوستانی که مایل اند شعر و داستان آن ها در این کتاب ها چاپ شود، به این نشانی  بروند و اطلاعات بیش تر را کسب کنند.

زغال را

نوازش میکنم ٬

بالهای پروانه سرخ میشود

و در حریق نیمه جان چشمانم

دراز میکشد .

گوشه ی این نفس ها

هیزم باران خورده را هم

حسود میکند !

چیزی نمانده است

چراغ درون دست آن دخترکی باشم

که به بیراه زده است

تنها

یک مشت شعله کافی ست !

پاییز هنوز پشت پرچین آذر نخزیده

و پروانه ی ابریشمی گلها

نپریده است

که آسمان به مظلومیت زنبورها میگرید !

در وسوسه ی بوسیدن دستهایی گل آلودم

که عطر آهویی

از پنجره های پیراهن

 بیرون می تراود

و متن خاکستری نفس ها را

نوازش می کند ... !